O florze i faunie
Wpisy z Sierpień, 2011
Róże
Kategoria: Psy
Uprawa róż rabatowych w dawniejszych czasach wiązała się głównie ze stosowaniem środków ochrony roślin a było to niezbędne chociażby z tego względu aby rośliny te nie padały ofiarą chorób oraz szkodników. Oczywiście te zabiegi odbijały się negatywnie na środowisku, przez co również sama skala uprawy róż wielokwiatowych znacznie malała z roku na rok. Hodowcy, którzy głębiej zajmowali się tym zagadnieniem nie dali jednak za wygraną a owocem ich ciężkiej i wytężonej, wieloletniej pracy jest szereg przepięknych odmian wielokwiatowych, które wyróżniają się doskonałym zdrowiem ale również niezwykle bujnym kwitnieniem. Najistotniejsze jednak w całej tej kwestii jest to iż nowe odmiany uprawia się całkowicie bez środków ochrony. Co prawda odmiany takie są dostępne głownie na rynkach zagranicznych jednak być może w całkiem niedalekiej przyszłości znajdą się one również w ofercie sklepów ogrodniczych na terenie naszego kraju. Trzeba również zaznaczyć, że ich popularność w innych krajach jest ogromna i zostały one docenione specjalnymi certyfikatami. Róże angielskie mają krzaczasty pokrój jednak mimo to dzięki umiejętnemu cięciu można w pełni kontrolować siłę ich wzrostu. Chcąc utrzymać róże w formie niskopiennej, umożliwiającej uprawę na rabacie w sąsiedztwie tarasu, krzewy należy przycinać tak samo intensywnie jak róże krzaczaste. Duże krzewy wyhodujemy natomiast kiedy wiosną skrócimy ich pędy o jedną trzecią długości lub gdy tylko je prześwietlimy. Jedną z najpopularniejszych odmian róży angielskiej jest Lady Emma Hamilton. Cechą wyróżniającą tę odmianę od wszystkich innych jest jej bardzo oryginalne wybarwienie kwiatów, które z zewnątrz mają przepiękny kolor mandarynkowy natomiast w środku żółtopomarańczowy. Niespotykanym widokiem są również u róż angielskich brązowo zielone liście, które dopiero z biegiem czasu i rozwoju róży przechodzą w ciemną i głęboką zieleń. Dosyć popularna jest również odmiana Gentle Hermione, która z koeli charakteryzuje się dużymi, pełnymi kwiatami, które nie tracą pięknego wyglądu nawet po silnych opadach deszczu. Krzewy osiągają duże rozmiary bo około dwóch metrów wysokości i metra szerokości a w ich kwiatach wyczuwalne są nutki zapachowe mirry.
Pokarm
Kategoria: Ciekawostki
Nimfa jest typowym ziarnojadem. W naturze żywi się ziarnami i nasionami trwa, kiełkami roślin i zielonymi częściami niektórych ziół. Podając nimfie właśnie taki, urozmaicony pokarm, uzupełniony odpowiednimi smakołykami, zapewniamy jej prawidłowe i zdrowe żywienie. Żywienie nimf nie jest trudne dzięki dostępnym w sprzedaży mieszankom ziaren dla dużych papug lub ewentualnie przeznaczonych specjalnie dla nimf. Mieszanki te zawierają wszystkie potrzebne papudze ziarna o co nie musimy się już martwić. Aby wzbogacić ofertę pokarmową naszej papugi można podawać jej specjalne owocowe kolby, które dostarczają papudze potrzebnych witamin i jest to ogromny przysmak dla tych ptaków. Poza tym można również podawać papudze nasiona słonecznika lub również kupować w sklepie pokarm składający się tylko i wyłącznie z ziaren słonecznika. Nie możemy również zapominać o dostarczeniu konkretnych witamin nimfie i w tym celu należy podać nimfie kostkę wapienną lub ossasepię, które dostarczają nimfom potrzebny wapń. Papugi te z natury mało piją, ale zawsze powinny mieć do dyspozycji świeżą, czystą wodę (nie z kranu!). Nimfę można oswoić przy pomocy częstego przemawiania do niej oraz smakołyków. Przywiąże się ona do swojego otoczenia i stanie się miłym towarzyszem dla wszystkich członków rodziny. Jednak wymaga to kilki tygodni lub nawet miesięcy intensywnych ćwiczeń, ale stopniowe postępy sprawiają nam i papudze wiele przyjemności. Bądźmy cierpliwi, wytrwali i wyrozumiali. Najłatwiej zdobyć zaufanie papugi poprzez mówienie do niej delikatnym, miłym głosem podczas podawania pokarmu czy czyszczenia klatki oraz oczywiście poprzez dawanie jej smakołyków. Aby przyzwyczaić papugę do siadania na dłoni trzeba postępować rozważnie i cierpliwie. Nie łapmy jej znienacka, bo może nas wtedy niebezpiecznie zranić. Po takim incydencie nasze dłonią mogą kojarzyć się papudze z nieprzyjemnym doświadczeniem utraty wolności. Jeżeli jednak papuga sama zdecyduje się usiąść nam na dłoni, szybko odkryje, że miejsce na ramieniu jest dużo wygodniejsze i szybko się tam przeniesie. W celu pozbycia się ptaka wystarczy delikatnie unieść dłoń powyżej niego. Papugi również bardzo szybko uczą się mówić, ale to również wymaga poświęcenia dużej uwagi i cierpliwości. Na początku należy uczyć papugę łatwych melodii typu „wlazł kotek na płotek” a później coraz trudniejsze. U nimf, tak jak u większości ptaków, od razu można zauważyć, że dzieje się coś niedobrego. Jeżeli papuga siedzi napuszona, jest osowiała i ma zmętniałe oczy, oznacza to, że nie jest zdrowa. Są to pierwsze objawy na podstawie których trudno jednak ustalić na co konkretnie ptak choruje. Postaram się przedstawić pokrótce kilka najważniejszych chorób. Choroby wewnętrzne – trudne to zauważenia, najczęściej wskazują na nie objawy zewnętrzne, gdy ptak siedzi z nastroszonymi piórami i przestaje jeść. Wiele chorób wewnętrznych trudno wyleczyć. Biegunka – nie lekceważmy biegunki, najczęstszą przyczyną jest nieodpowiednia karma, najczęściej nieświeże kiełki. Aspergiloza – objawami mogą być duszności, ciągle otwarty dziób, wysięk z nosa, chudnięcie. Po zauważeniu tych objawów konieczna jest wizyta u weterynarza. Pasożyty zewnętrzne – choroba ta objawia się poprzez ciągłe drapanie się, ubytki piór w różnych miejscach. Przyczyną może być brak dbałości o czystość. Aby wyleczyć ptaka należy skonsultować się z weterynarzem, który zaleci właściwy środek przeciw pasożytom.
Hibernakulum
Kategoria: Ciekawostki
Hibernakulum to nic innego, jak zimowe legowisko zwierzęcia nazywane również po prostu legowiskiem. Zwierzę wybiera sobie takie miejsce po to, aby tam móc spokojnie zapaść w zimowy sen. Są także zwierzęta, które w taki sen nie zapadają, a na zimę potrzebują bezpiecznej i wygodnej kryjówki. Najczęściej poważy termin odnosi się do miejsc wybieranych przez takie zwierzęta jak nietoperze, owady oraz gady. Miejsca takie odznaczają się ogromnym zróżnicowaniem – ich dobór zależy bowiem od indywidualnego zapotrzebowania jakiegoś konkretnego gatunku. Dla przykładu wymieniane już wcześniej nietoperze zimą czują się najlepiej w szczelinach budynków czy w jaskiniach, dla wiewiórek najbardziej odpowiednie są dziuple oraz specjalne skrzynki lęgowe, jeże natomiast najchętniej zakopują się pod porządną stertą liści, a gady w norach wykopanych przez gryzonie. Przykłady można w tym miejscu mnożyć w nieskończoność. O czymś takim jak ochrona przyrody niewątpliwie słyszał każdy. Nie każdy może jednak zdaje sobie tak do końca sprawę z tego, co tak naprawdę kryje się pod tym pojęciem. A rozumieć pod nim należy zespół odpowiednio dobranych działań, poprzez które możliwe jest zachowanie w nienaruszonym – bądź też przynajmniej jak najbardziej zoptymalizowanym – stanie zarówno ożywionej, jak i nieożywionej przyrody. Dotyczy to również krajobrazów. Osiąga się to przede wszystkim poprzez utrzymanie stosownej równowagi naturalnej w poszczególnych ekosystemach. Ponadto przy okazji kwestii powiązanych z ochroną przyrody niesamowicie istotne jest także zadbanie o tak zwaną różnorodność biologiczną. Korzenie ochrony przyrody sięgają już czasów starożytnych. Jednym z najstarszych i jednocześnie najbardziej znanych dokumentów o tym fakcie świadczącym jest dokument chiński pochodzący z tysiąc setnego roku przed naszą erą.
Brzoza
Kategoria: Rośliny
Brzoza – drzewo nizinnych i górzystych lasów.Najczęściej występującym drzewem oraz krzewem z rodziny brzozowatych jest brzoza. Drzewo liściaste, obejmujące swym rodzajem około 60 gatunków występuje najczęściej w strefach klimatu umiarkowanego borealnej oraz arktycznej Europy. Spotkać ją można również w regionie Azji i Ameryki Północnej. Najczęściej rosnącym gatunkiem w Polce jest tzw. brzoza brodawkowata usytuowana przede wszystkim w lasach na terenach nizinnych i górzystych. Spoglądając na brzozę widzimy smukłe drzewo o najczęściej białej korze z zielonymi liśćmi o długości do 10 centymetrów, opadającymi na czas zimy. Barwa kory przyjmuje niekiedy żółtawy, ciemnozielony lub czarny kolor. Uzależnione jest to od rodzaju i gatunku. Kwiaty brzozy to tzw. kotki, które w rodzaju męskim występują, jako osadzone na szczycie nieokryte łuskami pylniki bez włosków. Jako kwiaty żeńskie umieszczone są na bocznych krótkopędach usytuowanych na szypułkach. Brzoza ma między innymi duże znaczenie, jako roślina uprawna. W bardzo wielu przypadkach ma jednak również właściwości lecznicze. Jej liście mają, bowiem działania moczopędne, przeciwreumatyczne oraz napotne. Oczyszczają układ krwionośny oraz ulepszają przemianę materii i metabolizm człowieka. Ponadto zbierany na wiosnę sok, cenny dla zdrowia i urody, niejednokrotnie jest składnikiem wielu kosmetyków. Buk – drzewo właściwościach rakotwórczych.Buk, drzewo zaliczane do rodziny bukowatych swym rodzajem obejmuje 40 gatunków. Na terenie Polski spotkać go można najczęściej na Pomorzu oraz południu kraju, w rejonach charakteryzujących wysoką wilgotnością powietrza. W skali świata buk występuje przede wszystkim w strefie umiarkowanej półkuli północnej. Jest to jedne z najwyższych drzew tego rodzaju. Swym ogromem sięgają niekiedy nawet 40 metrów. Te jasnoszare drzewa, o lekko połyskującej i cienkiej korze mają bardzo twarde, kremowe, czasami różowe drewno. Jego liście są faliście karbowane, natomiast owoce to orzeszki ukryte w kolczastej lub listkowatej pokrywie. Najczęściej spotykanym gatunkiem buku jest buk pospolity, zwany inaczej bukiem zwyczajnym. Wyróżnić możemy również buk wschodni, wielkolistny oraz występujący na półkuli południowej buk południowy, inaczej zwany bukanem. Bardzo duże znaczenie odgrywa jego drewno. Wykorzystywane jest ono do produkcji podłóg, instrumentów muzycznych oraz trwałych mebli. Minusem jest natomiast fakt, iż pyły drewna bukowego mają właściwości rakotwórcze. Dużą rolę odgrywają także nasiona buku, z którego powstaje bardzo zdrowy olej.