O florze i faunie
Wpisy z Październik, 2011
Dziwidło olbrzymie
Kategoria: Ciekawostki
Delikatny niczym nimfa kwiat jednej nocy. Roślina mogącą piąć się po skałach dzięki igiełkowatym kolcom na pędach i korzeniom powietrznym – to cereus wielkokwiatowy. Występuje on w Ameryce we wschodniej części Meksyku, na Kubie, Jamajce i Haiti. Cereus jest niepozornie wyglądającym kaktusem mogącym się pochwalić wspaniałym trzydziestocentymetrowym kwiatem. Kilka dni przed zakwitnięciem pąk powiększa swoją objętość. W ciągu dnia pozostaje w zamkniętym pąku, aby nocą rozchylić swe płatki. Wydziela on zapach przypominający wanilię. Na zewnątrz płatki mają kolor łososiowy, a wewnątrz są śnieżnobiałe. Fakt, iż roślina zakwita tylko nocą nadaje jej tajemniczości, którą potęguje miejsce, w którym najczęściej kwitnie, czyli wysokie skały. Niestety raz pokazawszy swój piękny kwiat przekwita i dlatego popularnie nazywany jest kwiatem jednej nocy. Kilka tygodni po przekwitnięciu kwiat wydaje czerwony owoc przypominający jagodę, mierzący około ośmiu centymetrów długości. Owoc dojrzewa i w jego wnętrzu znajduje się bardzo duża liczba nasion, bo około dwóch tysięcy. Olbrzymi kwiat potrzebujący do zapylenia owadów, które więzi wewnątrz kwiatu. asy tropikalne Sumatry kryją olbrzymią bylinę osiągająca cztery i pół metra, z czego kwiatostan mierzy dwa metry. Kwiat znajduje się w potężnym kielichu, który ma średnicę jednego metra i wysokość dwóch metrów. Kiedy kwiat kwitnie wygląda to tak, jakby wprost z ziemi wyrastał kielich. Z zewnątrz pochwa, podtrzymująca kwiat, jest zielona, natomiast wewnątrz ma kolor fioletowy i jest ząbkowana. Płodna część kwiatu znajduje się w pochwie, natomiast pozostała jego część jest bezpłodna. Męskie i żeńskie kwiaty są ułożone na przemian. We wnętrzu kielicha jest temperatura o kilka stopni wyższa niż w otoczeniu. Do zapylenia dziwidło potrzebuje owadów, które wlatują do środka pochwy zwabione wydzielanym przez roślinę zapachem przypominającym padlinę i wyższą temperaturą. Owad wlatuje do środka, składa jaja i nie może się wydostać. Szamocząc się wewnątrz kielicha przenosi pyłek i zapyla kwiat. Po wydostaniu się na wolność nadal rozrzuca pyłek na inne rośliny. W zapylaniu rośliny uczestniczą również słonie, które traktują te kwiaty jak wodopój.
Labrador retriever
Kategoria: Psy
Najczęściej spotykanym umaszczeniem u rasy Labrador retriever jest umaszczenie biszkoptowe (jasne – od odcienia kremowego po rudy), jednakże spotykane są również labradory czarne, bądź brązowe. Labradory znane są z przyjaznego usposobienia. Psy te od lat wykorzystywane są w dogoterapii (terapii osób chorych, a zwłaszcza dzieci), jako przewodnicy dla osób niewidomych, psy ratownicze, a także jako psy policyjne. Biorąc pod uwagę charakter tej rasy, ich kontakt z dziećmi jak najbardziej powinien być przyjazny. Ich pozytywną cechą jest umiejętność współpracy z człowiekiem. Łatwo i skutecznie poddają się tresurze i są bardzo posłuszne. Labradory są psami aktywnymi i żywiołowymi, co wiąże się z koniecznością zapewnienia im odpowiedniej ilości ruchu, w przeciwnym wypadku grozi to otyłością, a w gorszym przypadku do chorób stawów. Nie będzie to więc dobry pies dla osób, które nie mają odpowiedniej ilości czasu na zapewnienie mu dostatecznej dawki codziennego ruchu. Rasę tą charakteryzuje silne przywiązanie do właściciela. Owczarek niemiecki to rasa psa zaliczana do psów pasterskich. Charakteryzuje się dużą inteligencją i bystrością. Psy tej rasy poddawane są tresurze i wykorzystywane jako psy obronne. Często zaleca się oddanie psa na tresurę, by to nie on rządził właścicielem, a właściciel nim. Jak każdy inny pies i ten ma pewne wymagania wobec swojego pana. Bardzo lubi długie spacery i potrzebuje dużo ruchu i aktywności. Wbrew pozorom owczarek niemiecki nie jest psem, który powinien przebywać w kojcu – jest on bardzo przyjazny, pragnie miłości i kontaktu z właścicielem. Bardzo chętnie realizuje on polecenia swojego pana, a wręcz na nie czeka. Owczarek niemiecki bardzo dobrze sprawdzi się w roli psa stróżującego, obronnego, a także towarzysza. Jeśli pies ma obcować z dziećmi, lepiej wybrać owczarka niemieckiego długowłosego – jest on bardziej łagodny i przyjazny od swojego krótkowłosego brata. Podobnie jeśli chodzi o płeć – spokojniejsza i bardziej opanowana jest suka. Jeśli jest taka możliwość, najlepiej jest kupić psa małego (szczenię), gdyż taki jest bardziej podatny na tresurę, łatwiej jest go wychować i wpoić pożądane nawyki. Yorkshire Terrier potocznie zwany Yorkiem to pies, w którego posiadaniu chciałoby być wiele małych dziewczynek. Ze względu na swój uroczy wygląd i wielkość, możliwość ubierania i upiększania często traktowany jest on dość przedmiotowo, jak zabawka. Jednak posiadanie takiego pupila wiąże się z licznymi obowiązkami, jest on dość wymagającym psem. Pierwszorzędną sprawą są zabiegi pielęgnacyjne. By okazała sierść psiaka zachowała swój efektowny wygląd, konieczne są kąpiele nawet dwa razy w tygodniu, przy użyciu specjalnych preparatów. Często konieczne jest upinanie sierści, by nie powodowała ona łzawienia oczu. Liczne kontrole u lekarza weterynarii są zalecane. Yorki są dobrymi towarzyszami i psami reprezentacyjnymi. Często biorą udział w różnego rodzaju wystawach dla psów. Bardzo lubią dzieci, przyzwyczajają się szybko do swoich właścicieli. Lubią się bawić i chętnie uczą się nowych sztuczek. Pomimo swoich niewielkich gabarytów potrafią narobić wiele hałasu, obszczekując głośno to, co budzi ich niepokój. Warto wiedzieć, że tresura tej rasy od szczenięcia jest wskazana, w przeciwnym razie w dalszych latach właściciel może mieć problemy z rozwydrzonym psiakiem.
Oswajanie koszatniczki
Kategoria: Zwierzęta
Kupiliśmy koszatniczke. No aby nasza koszatniczka była dobrym przyjacielem i dobrym wychowankiem nie wystarczy ją wrzucić do klatki i karmić. Takim zwierzakiem trzeba się również zajmować. Koszatniczki to bardzo żywiołowe stworzenia są ciekawe świata i jak najszybciej by uciekły z naszych dłoni aby pobiegać po naszym domu czy mieszkaniu. Pamiętajmy przede wszystkim na początku że to one boją się nas znacznie bardziej niż my ich. Częsta reakcja koszatniczki gdy chcemy ją wziąć na ręce jest to że ona po prostu na nas sika. Lecz nie można się tym przejmować tylko próbować dalej. Aby nasza koszatniczka była taka jaka chcemy to przede wszystkim musimy się nią dużo a nawet bardzo dużo zajmować. Nie możemy pozwolić aby te zwierzątko siedziało samo w klatce. Wiec nie polecam tego zwierzaka osobie która nie ma czasu pracuje czy chodzi do szkoły i ma dużo na głowie. Najlepszym rozwiązaniem aby koszatniczka mogła być u nas w domu jest mieć mało zajmującą prace lub chodzić np. do podstawówki gdzie będziemy mogli poświęcić jej wtedy dużo czasu. Podstawowe zasady przy oswajaniu to aby podawać jej pokarm i smakołyki z reki aby przyzwyczaiła się do naszego zapachu i wypuszczanie jej na wybiegi. Proponuje najpierw małe pomieszczenie aby koszatniczka nie narozrabiała w miarę oswajanie można ja puszczać po całym domu. Trzeba pamiętać że nie można jej łapać nigdy za ogon ponieważ ona potrafi taki ogon opuścić żeby uciec. I nie można łapać koszatniczki od góry ponieważ będzie się bała. Należy położyć rękę na podłodze a ona sama wejdzie. W streszczeniu. Koszatniczki nie są gryzoniami które zamieszkują większy obszar. Jest to gatunek zamieszkujący w jednym miejscu. Tworzą własne kolonie. Koszatniczki wybierają sobie szefa. Szefem zostanie ta koszatniczka która np. zrobi najdłuższy tunel czy największą norę. Te cudowne zwierzęta zamieszkują zachodnie zbocza Andów (Chile) na wysokości 1200m. Jest to dość spora wysokość także ciężko było udomowić te o to zwierzaki. Zamieszkują tylko na jednym obszarze także idzie się domyślić że jest to dość rzadki gatunek. Chociaż dzięki hodowli gatunek ten się znacznie rozrósł. W naturalnym środowisku koszatniczki tworzą tunele i nory aby zabezpieczyć się przed dzikimi zwierzętami. W naturalnym środowisku ich głównym zagrożeniem są dzikie ptaki. Ich głównym pokarmem w naturalnym środowisku jest zborze, nasiona, zioła, kora drzew i inne tego typu rzeczy. W naturalnym środowisku koszatniczki nie żyją zbyt długo ze względu na drapieżniki aczkolwiek oswojone w domu spokojnie mogą pożyć kilka lat.
Jesion
Kategoria: Rośliny
Jesion – drzewo żyznych i wilgotnych gleb. Drzewo z rodziny roślin oliwkowatych, obejmujące swym rodzajem ok. 60 gatunków to jesion. Najczęstszym obszarem jego występowania są tereny o umiarkowanym klimacie s strefie półkuli północnej. Podobnie do buku, jesion potrafi osiągnąć wysokość sięgającą nawet 40 metrów. Charakteryzuje się przepięknymi koronami oraz szarozielonymi pędami. Owocami tego drzewa są zebrane w wiechy skrzydlaki, które bardzo często pozostają na nich aż do wiosny. Tak jak leszczyna najlepiej rozwija się na żyznych i wilgotnych glebach. Drewno uzyskiwane z jesionu odznacza się bardzo dużym ciężarem oraz niezwykłą elastycznością. Dzięki temu wykorzystuje się w tworzeniu solidnych mebli, które może występować w 16 odcieniach – im kolor ciemniejszy tym drewno jest twardsze. Drewno jesionu niejednokrotnie jest nawet twardsze od drewna pozyskanego z dębu. Bardzo często stosowany jest również, jako roślina ozdobna, sadzona w parkach oraz ogrodach. Swe zastosowanie znajduje również w stolarstwie oraz lutnictwie. Wśród gatunków występujących w Polsce wyróżnić możemy między innymi jesion wyniosły, jesion amerykański, mannowy, pensylwański, szerokolistny oraz wąskolistny. Leszczyna – drzewo o właściwościach dekoracyjnych. W umiarkowanym klimacie Azji, Europy oraz Ameryki Północnej jednym z często występujących drzew liściastych jest leszczyna. Jest to rodzaj krzewów i drzew należących do rodziny leszczynowatych. Wyróżnić można zaledwie 15 gatunków leszczyny. Są to zazwyczaj wysokie krzewy oraz drzewa o bardzo szerokich i owłosionych liściach. Na terenie Polski możemy spotkać zaledwie jeden jej gatunek. Podobnie do innych tego typu drzew posiada wiatropylne kwiaty, które w rodzaju męskim zebrane są w bazie, natomiast żeńskim są ukryte w pączkach. Cechą charakterystyczną leszczyny są jego owoce. Są to, bowiem bardzo pożywne, oleiste orzechy otoczone listkami owocowej okrywy. Terenami gdzie najczęściej możemy je spotkać, są wilgotne oraz żyzne gleby. Ciekawostką jest również fakt, iż rosną one zarówno w miejscach dobrze nasłonecznionych jak i tych gdzie praktycznie wcale nie dociera światło słoneczne. Największe znaczenie leszczyny mają jej gałęzie. Dzieje się tak, albowiem usadzone na nich barwne liście doskonale nadają się, jako elementy dekoracyjne. Bardzo często ten rodzaj drzew uprawia się krzewy owocowe, w celu uzyskania potocznie zwanych orzechów laskowych. Bardzo często leszczynę stosuje się również tworząc piękne krajobrazy i ogrody. Topola – najbardziej smukła i ciągła sylwetka wśród drzew. Jednym z najciekawszych drzew zaliczanych do rodziny wierzbowatych jest topola. Wyróżnić można niespełna 40 jej gatunków, z których jedynie cztery spotkać można na terenie Polski. Znajduje się wśród nich topola czarna, topola biała, szara oraz topola osika. Każda z nich charakteryzuje się smukła oraz ciągłą sylwetką. Występują on głównie w lasach łęgowych, w rejonach dolin rzecznych oraz w lasach liściastych rozmieszczonych w całej Polsce. Jednym z najbardziej znanych i rozpowszechnionych gatunków topoli jest sadzona wzdłuż dróg topola włoska będąca odmiana ozdobną topoli czarnej. Topole to wysokie, często potężnie zbudowane drzewa posiadające prosty pień zakończony grubymi, ukośnymi lub łukowatymi konarami. Konary natomiast zbudowane są z prostych i długich gałęzi. Wysokość niektórych jej gatunków sięga czasami nawet 35 metrów o średnicy przekraczającej niejednokrotnie 2,5 metra. Drewno topoli, ze względu na swą miękkość, stanowi jeden z podstawowych materiałów wykorzystywanych do produkcji celulozy, papieru oraz zapałek. Zastosowanie znajduje jednak również w produkcji korpusów gitar elektrycznych i bębnów. Topola uprawiana jest również, jako roślina ozdobna rozsadzana przede wszystkim w nasadzeniach miejskich.