O florze i faunie
Gatunek najmniejszej troski
Kategoria: Ochrona przyrody
Przy okazji czytania informacji na temat rozmaitych zwierząt, roślin czy też grzybów spotkać się można z oznaczeniem LC. Należy wówczas wiedzieć, iż ma się do czynienia z tak zwanym gatunkiem najniżej troski. Jest on także określany mianem gatunku najniższego ryzyka. Rozumieć przez to należy taki gatunek, któremu zgodnie z klasyfikacją dokonaną przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody i Jej Zasobów nie zagraża w żaden sposób wyginięcie. Mowa tutaj bowiem o organizmach występujących wszędzie bardzo powszechnie, których populacje odznaczają się bardzo dużą liczebnością. Ażeby dany gatunek do takiej kategorii mógł zostać zaliczony, jego populacja musi być rozwinięta w znaczącym stopniu. Nieodzowne są tutaj bardzo dokładne informacje dotyczące wspomnianej już powyżej liczebności populacji, a także zasięgu jej występowania. Spośród takich gatunków wymienić można dla przykładu bociana białobrzuchego. Gatunek zagrożony to pojęcie, z którym w kontekście ochrony środowiska mamy sposobność zetknąć się bardzo często. Pod pojęciem tym rozumieć należy taki gatunek roślinności, zwierzyny czy też grzybów, któremu grozi wyginięcie – stopień takiego zagrożenia może być oczywiście bardzo zróżnicowany. Przyczyny tych zagrożeń mogą posiadać dwojaki charakter. A zatem mogą być one efektem ubocznym prowadzonej przez człowieka działalności, a mogą także być skutkiem naturalnych procesów zachodzących w przyrodzie. Aby ograniczyć spadki populacji tych gatunków, wprowadza się przepisy mające na celu ich szczególną ochronę. Służą temu między innymi funkcjonujące wszędzie Czerwone Księgi albo Listy – w naszym kraju również jest coś takiego. Nadzór nad tym sprawuje Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Jej Zasobów. Z myślą o takich właśnie gatunkach tworzy się rezerwaty, zakłada się hodowle oraz tym podobne.
Basset
Kategoria: Psy
Bassety to psy zaliczane do grupy ras psów gończych i myśliwskich. Są więc dobrymi tropicielami, ale to nie wyklucza ich przyjaznego charakteru. Cechą charakterystyczną są ich długie uszy, które niestety mogą być źródłem problemów w przypadku szczeniaków – końcówki uszu mogą zostać okaleczone podczas chodzenia czy biegania, właśnie ze względu na ich długość. Innym problemem zdrowotnym może być zapalenie spojówek, na które ta rasa jest podatna. Bassety to psy odważne, ale nie do tego stopnia, by być dobrym obrońcą dla swojego właściciela. Są wytrwałe i energiczne, co wiąże się z koniecznością zapewnienia im ruchu. Tolerują dzieci, są dla nich przyjazne i chętnie się z nimi bawią. Sierść tych piesków jest raczej krótka, co jest dużym plusem, zwłaszcza w okresie wylinki, ale także na co dzień, ponieważ w związku z tym bassety nie wymagają wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Rasa ta miewa skłonność do nadwagi. To co należy o bassetach wiedzieć, by później nie być rozczarowanym to fakt, że psy te ślinią się, plują i chrapią. Zalecane są spacery na smyczy, ponieważ psy te często uciekają. Trudno nauczyć je spać na własnym posłaniu, gdyż zdecydowanie wolą spać z panem w łóżku. Mimo tych wad bassety są bardzo miłymi i nie agresywnymi psami. Mają niewątpliwie swój urok i rasa ta ma wielu zwolenników. Bokser często jest uznawany za psa groźnego, być może ze względu na jego wygląd. Nic bardziej mylnego – boksery są psami bardzo przyjaznymi, rodzinnymi i wiernymi. Są aktywne i lubią się bawić. Lubią również dzieci. Problemy mogą pojawić się w kontaktach z innymi psami. Mogą przejawiać agresję wobec obcych psów, a nawet wdawać się z nimi w bijatyki. By temu zapobiec, należy od szczenięcych lat oswajać boksera z innymi psami, nie pozwalając mu na agresywne zachowania. Na pewno zaowocuje to pozytywnie w przyszłości, gdy pies dorośnie. Boksery nie są dobrymi stróżami, a co więcej potrafią być przyjazne nawet dla złodzieja, dlatego też dobrze jest wysłać takiego psa na szkolenie, po którym stanie się obrońcą dla właściciela. Nauka przychodzi mu z pewną trudnością, może trwać długo, jednak to, czego bokser się raz nauczy, zapamiętuje na zawsze. Bokserek z reguły nie szczeka bez powodu – gdy szczeka sygnalizuje zbliżające się niebezpieczeństwo, bądź coś co budzi jego niepokój. Spacery z takim psem powinny być długie i męczące.
Rudawka nilowa
Kategoria: Rośliny
Rudawka nilowa to kolejny nietoperz przynależący do rodziny rudawkowatych. W naturalnych warunkach zwierzę te spotkać można na Cyprze, w północnej części kontynentu afrykańskiego oraz na Bliskim Wschodzie. Środowisko jego życia stanowią jaskinie. Zgodnie z klasyfikacją zawartą w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych nietoperze te są bardzo rozpowszechnione i jak na razie wyginięcie im w zupełności nie grozi. Jest zwierzęciem, które stosunkowo prosto i szybko można oswoić – z tego właśnie powodu rudawka nilowa jest bardzo chętnie hodowana w zoologicznych ogrodach na całym świecie, gdzie zresztą czuje się nieźle oraz nie ma problemów z przystosowaniem się do warunków panujących w tego rodzaju miejscach. Maksymalna długość ciała dorosłych osobników wynosi niespełna dwadzieścia centymetrów, natomiast rozpiętość skrzydeł sięga co najwyżej sześćdziesięciu. Jest to zatem dosyć pokaźny nietoperz. Rudawka wielka to nietoperz będący przedstawicielem rodziny rudawkowatych. Charakteryzuje się między innymi tym, iż spośród wszystkich żyjących obecnie nietoperzy ten właśnie jest największy. Dorosły osobnik osiąga długość ciała wynoszącą maksymalnie trzydzieści dwa centymetry, natomiast jeżeli chodzi o rozpiętość skrzydeł, to górna granica w tym wypadku wynosi półtora metra. Ze względu na swoje pokaźne rozmiary, nietoperze te określane są także mianem latających psów albo latających psów. Jako, że odżywiają się one tylko i wyłącznie owocami, nazywa się je także nietoperzami owocowymi. Kolejną bardzo charakterystyczną cechą, jaką się odznaczają jest to, że nie posiadają zmysłu echolokacji. W związku z tym nie są przystosowane do poruszania się w całkowitych ciemnościach. W warunkach naturalnych ssaki te występują w południowej i wschodniej części kontynentu azjatyckiego. Nie grozi im wyginięcie. Ryjkonos malutki to przedstawiciel – jedyny zresztą – rodziny ryjkonosowatych. Charakteryzuje się między innymi tym, iż spośród wszystkich żyjących obecnie na ziemskim globie nietoperzy jest najmniejszy. Ponadto również zaliczany jest do jednych z najmniejszych na świecie ssaków. Maksymalna długość ciała, jaką może bowiem osiągnąć dorosły osobnik wynosi zaledwie trzydzieści trzy milimetry. Jest to zwierzę, które w naturalnych warunkach spotkać można tylko i wyłącznie w Tajlandii i Birmie. Gatunek sklasyfikowano jako zagrożony w bardzo wysokim stopniu wyginięciem. Szacuje się, iż w krajach tych żyje łącznie nieco ponad trzy i pół tysiąca tych zwierząt. Jeżeli chodzi o miejsca, gdzie nietoperz spędza dnie, to są to małe, krasowe jaskinie, gdzie chowa się w najbardziej odległych ich zakamarkach. Na polowanie wyrusza o zmierzchu. Podstawę jego pożywienia stanowią bardzo drobne stawonogi oraz owady.
Rekordziści
Kategoria: Ciekawostki
Owady żyją prawie wszędzie, żywiąc się prawie wszystkim. Na szczęście ich rozmiary ogranicza anatomia, dzięki czemu gigantyczne insekty występują tylko w horrorach. Wiele owadów jest niezwykle silnych. Niektóre z nich potrafią przesuwać przedmioty o wiele cięższe od siebie. Inne, na przykład termity, wznoszą wielkie budowle. Pchły skaczą na wysokość 130 razy przekraczającą ich wielkość. Gąsienice z kolei, nie wyglądają na siłaczy, ale mają sześciokrotnie więcej mięsni niż człowiek. Wśród owadów najwięcej jest gatunków chrząszczy, niektóre z nich dysponują niezwykłą bronią, tryskają w napastników gorącym gazem powodującym podrażnienie. Rekordowo szybko latają ważki, które osiągają prędkość 58 kilometrów na godzinę. Znacznie woniej lata majestatyczny trzmiel, osiąga on tylko 18 kilometrów na godzinę. Szarańcza tworzy olbrzymie roje, ale nawet w stosunkowo niewielkim roju może być około 50 milionów owadów. Największy rój zaobserwowano w Nebrasce w 1875 roku, liczył on około 12,5 miliarda osobników. Szarańcza jest prawdziwą plagą. Niektóre jej gatunki zjadają w ciągu dnia tyle ile ważą. Rekordy biją zwierzęta różnych gatunków, kształtów i rozmiarów. Wiele jest niewiarygodnie silnych, a owady i ssaki bywają z kolei niezwykle żarłoczne. Najszybsze zwierzęta z łatwością pokonają sprintera, a najgłośniejsze zagłuszyłyby kibiców piłkarskich. Jeśli chodzi o wielkość rekordzistą jest majestatyczny płetwal błękitny. Żywi się on tylko krylem, ale za to połyka miliony tych stworzeń za jednym razem. Najgłośniejszymi zwierzętami lądowymi są południowoamerykańskie wyjce, czarny i rudy. To największe małpy Nowego Świata, żyjące w stadach złożonych z 10 – 30 osobników. Głośnym rykiem informują o granicach swego terytorium. Wzmacniane przez worki krtaniowe odgłosy można usłyszeć nawet z odległości 5 kilometrów. Najszybszym zwierzęciem lądowym jest gepard, osiągający w ciągu kilku sekund prędkość 100 kilometrów na godzinę. Z taką szybkością może biec jedynie około 500 metrów. Wyspy Galapagos zamieszkują największe żółwie. Dożywają one bardzo sędziwego wieku. Krążą historie o żółwiach żyjących do 150 lat. Niewielkie pchły wyróżniają się zaś zadziwiającą siłą. Potrafią one podnieść przedmioty ważące 850 razy więcej od siebie.