O florze i faunie
Wpisy oznaczone tagiem ‘kolor’
Jesion
Kategoria: Rośliny
Jesion – drzewo żyznych i wilgotnych gleb. Drzewo z rodziny roślin oliwkowatych, obejmujące swym rodzajem ok. 60 gatunków to jesion. Najczęstszym obszarem jego występowania są tereny o umiarkowanym klimacie s strefie półkuli północnej. Podobnie do buku, jesion potrafi osiągnąć wysokość sięgającą nawet 40 metrów. Charakteryzuje się przepięknymi koronami oraz szarozielonymi pędami. Owocami tego drzewa są zebrane w wiechy skrzydlaki, które bardzo często pozostają na nich aż do wiosny. Tak jak leszczyna najlepiej rozwija się na żyznych i wilgotnych glebach. Drewno uzyskiwane z jesionu odznacza się bardzo dużym ciężarem oraz niezwykłą elastycznością. Dzięki temu wykorzystuje się w tworzeniu solidnych mebli, które może występować w 16 odcieniach – im kolor ciemniejszy tym drewno jest twardsze. Drewno jesionu niejednokrotnie jest nawet twardsze od drewna pozyskanego z dębu. Bardzo często stosowany jest również, jako roślina ozdobna, sadzona w parkach oraz ogrodach. Swe zastosowanie znajduje również w stolarstwie oraz lutnictwie. Wśród gatunków występujących w Polsce wyróżnić możemy między innymi jesion wyniosły, jesion amerykański, mannowy, pensylwański, szerokolistny oraz wąskolistny. Leszczyna – drzewo o właściwościach dekoracyjnych. W umiarkowanym klimacie Azji, Europy oraz Ameryki Północnej jednym z często występujących drzew liściastych jest leszczyna. Jest to rodzaj krzewów i drzew należących do rodziny leszczynowatych. Wyróżnić można zaledwie 15 gatunków leszczyny. Są to zazwyczaj wysokie krzewy oraz drzewa o bardzo szerokich i owłosionych liściach. Na terenie Polski możemy spotkać zaledwie jeden jej gatunek. Podobnie do innych tego typu drzew posiada wiatropylne kwiaty, które w rodzaju męskim zebrane są w bazie, natomiast żeńskim są ukryte w pączkach. Cechą charakterystyczną leszczyny są jego owoce. Są to, bowiem bardzo pożywne, oleiste orzechy otoczone listkami owocowej okrywy. Terenami gdzie najczęściej możemy je spotkać, są wilgotne oraz żyzne gleby. Ciekawostką jest również fakt, iż rosną one zarówno w miejscach dobrze nasłonecznionych jak i tych gdzie praktycznie wcale nie dociera światło słoneczne. Największe znaczenie leszczyny mają jej gałęzie. Dzieje się tak, albowiem usadzone na nich barwne liście doskonale nadają się, jako elementy dekoracyjne. Bardzo często ten rodzaj drzew uprawia się krzewy owocowe, w celu uzyskania potocznie zwanych orzechów laskowych. Bardzo często leszczynę stosuje się również tworząc piękne krajobrazy i ogrody. Topola – najbardziej smukła i ciągła sylwetka wśród drzew. Jednym z najciekawszych drzew zaliczanych do rodziny wierzbowatych jest topola. Wyróżnić można niespełna 40 jej gatunków, z których jedynie cztery spotkać można na terenie Polski. Znajduje się wśród nich topola czarna, topola biała, szara oraz topola osika. Każda z nich charakteryzuje się smukła oraz ciągłą sylwetką. Występują on głównie w lasach łęgowych, w rejonach dolin rzecznych oraz w lasach liściastych rozmieszczonych w całej Polsce. Jednym z najbardziej znanych i rozpowszechnionych gatunków topoli jest sadzona wzdłuż dróg topola włoska będąca odmiana ozdobną topoli czarnej. Topole to wysokie, często potężnie zbudowane drzewa posiadające prosty pień zakończony grubymi, ukośnymi lub łukowatymi konarami. Konary natomiast zbudowane są z prostych i długich gałęzi. Wysokość niektórych jej gatunków sięga czasami nawet 35 metrów o średnicy przekraczającej niejednokrotnie 2,5 metra. Drewno topoli, ze względu na swą miękkość, stanowi jeden z podstawowych materiałów wykorzystywanych do produkcji celulozy, papieru oraz zapałek. Zastosowanie znajduje jednak również w produkcji korpusów gitar elektrycznych i bębnów. Topola uprawiana jest również, jako roślina ozdobna rozsadzana przede wszystkim w nasadzeniach miejskich.
Dobory kolorów
Najciekawsze i najbardziej interesujące aranżacje z róż wielokwiatowych uzyskuje się poprzez połączenie roślin w nieduże, zazwyczaj liczące około pięciu krzewów nasadzenia. Do tylnych części takich aranżacji rabatowych nadają się najlepiej mocne odmiany o wyprostowanym pokroju, które osiągają nawet do dwóch metrów wysokości. Dolne partie krzewów zazwyczaj pozbawione są jakichkolwiek pędów i są one nieulistnione dlatego powinno się maskować je roślinami towarzyszącymi takimi jak chociażby byliny. Przy takich roślinach pomocniczych róża może być w pełni wyeksponowana. Aby mieć całkowity oraz łatwy dostęp do roślin podczas pielęgnacji w okolicach gdzie zasadziliśmy je warto wyznaczyć specjalne, niekoniecznie wielkie ścieżki, które dodatkowo będą współgrały z wyglądem pięknych róż i ozdobią jeszcze bardziej cały nasz ogród. Oczywiście na rynku pojawiły się już nowsze odmiany róż, które mają bardziej rozłożysty pokrój, więcej liści i łatwiej zatem integrują się z otoczeniem dlatego w takim przypadku nie potrzebne jest dodatkowe maskowanie pomocniczymi roślinami. Oczywiście nie można nikogo zmusić do polubienia poszczególnych barw dlatego mamy wybór w tej kwestii. Trzeba przyznać, że bardzo romantyczny duet tworzą róże o kwiatach wybarwionych morelowo łączonych z filigranowymi gipsówkami. Oczywiście zdecydowanie większą siłę wyrazu mają aranżacje łączące różowe oraz czerwone róże. Na pewno dosyć oryginalnym rozwiązaniem aranżacyjnym jest oczywiście prowadzenie do całości kontrastów. Można je uzyskać na przykład z połączenie mocno kremowo kwitnących róż z fioletową szałwią czy kocimiętką. Niedostępne na polskim rynku jak do tej pory światowe nowości możemy oczywiście zastąpić podobnymi wizualnie odmianami z rodzimych produkcji szkółkarskich ponieważ zazwyczaj wszystkie one mają dobre rekomendacje. Są również specjalnie łączone ze sobą odmiany, które stają się odporne na różnego rodzaju szkodniki oraz na przypadłości związane z chorobami roślin więc czasem warto więcej zainwestować w takie róże i potem mieć mniej pracy a dodatkowo cieszyć się pięknem znajdującym w naszych ogrodach.
Kwitnące pułapki
Kategoria: Ciekawostki, Rośliny
Kwiaty tych roślin potrzebują do zapylenia owadów. W Azji, Afryce i Ameryce w strefach tropikalnych i subtropikalnych występują kwiaty z rodziny kornak. Ich wyjątkowość polega na tym, że są tak zbudowane, aby wabić i chwytać owady. Nie są to jednak rośliny owadożerne, ponieważ nie wyrządzają im krzywdy. Rośliny te potrzebują owadów do zapylenia. Przyjmują one różne kształty i kolory, jednakże najczęściej są czerwone z żółtymi plamami. Takie zestawienie kolorystyczne ma kojarzyć się owadom z gnijącym mięsem. Do tego często rośliny te wydzielają woń podobną do zapachu padliny. Zwabione kolorem i zapachem muchówki wchodzą przez rurkę okwiatu do wnętrza kwiatu. Owad, który dostanie się do środka nie może się wydostać i szamocząc się zrzuca z siebie pyłki innych roślin. Więzień zapyla słupki, a po dniu, dwóch, kiedy dojrzeją pylniki zostaje obsypany pyłkiem i wypuszczony na wolność. Włoski, które dotychczas uniemożliwiały mu wyjście z kwiatu wiotczeją i więzień może opuścić pułapkę. W Środowej Ameryce rośnie kokornak wielkokwiatowy, którego kwiaty osiągają średnicę czterdziestu centymetrów. Kwiat passiflory jest symbolem męki Chrystusa na krzyżu. jczyzną męczennicy, czyli passiflory jest tropikalna część Ameryki. Jednakże ze względu na jej piękne kwiaty uprawiana jest również w tropikalnych krajach Azji, Afryki i Australii. Nazwa męczennica związana jest z książką, w której autor dokonał porównania trzech znamion słupka kwiatu do trzech gwoździ, którymi przybito Chrystusa do krzyża. Dziesięć płatków kwiatu uznał za wiernych apostołów Chrystusa, przykoronek to miałaby być korona cierniowa, pięć pylników to rany Chrystusa. Stąd też wzięła się nazwa Kwiat Męki Pańskiej. W ten sposób bujna wyobraźnia pisarza dała nazwę roślinie, która stała się kwiatem pojawiającym się jako motyw w zdobieniach szat i naczyń liturgicznych. Męczennica olbrzymia jest drzewem dorastającym do pięćdziesięciu metrów wysokości i dającym owoce. Owoce te świetnie nadają się do wyrobu orzeźwiającego soku. Okazałe różowe kwiaty passiflory mające średnicę około dwunastu centymetrów dają początek owocom długości około dwudziestu pięciu centymetrów i ważącym nawet po pięć kilogramów. Inna męczennica rosnąca w Brazylii i Peru rodzi owoce o kwaskowatym smaku, przydatne w sporządzaniu sałatek i napojów. Jeden z najdroższych kwiatów na świecie.Najczęściej tak jest, iż najbardziej ciekawi i jest najbardziej pożądane to, co trudne do zdobycia. Tak też było w przypadku storczyków. Storczyki to grupa roślin licząca ponad dwadzieścia tysięcy gatunków. Są to epifity występujące głównie w krajach tropikalnych. Niektóre gatunki spotykane są również w bardzo trudnych warunkach atmosferycznych, chociażby w wysokich partiach Himalajów, czy w Andach. Potrafią rosnąć w temperaturze poniżej zera, czy nawet pod warstwą śniegu. Trudności w zdobyciu storczyków wynikają głównie z faktu, iż rosną one najczęściej wysoko na drzewach w trudnodostępnych tropikach. Za najpiękniejszy storczyk jest uważany gatunek stanhopea wielkooka występujący w Meksyku. Jego urok wynika z niespotykanego wśród kwiatów kształtu i działek okwiatu powstałych z dziwnej, przeźroczystej, wręcz sprawiającej wrażenie nieziemskiej masy. Oszałamiającego wrażenia dodaje jeszcze upojny zapach tego storczyka. Jedynym minusem jest fakt, iż bardzo szybko on przekwita. Białą monarchinią nazywa się storczyk mający kwiaty w kolorze nieskazitelnej bieli.