O florze i faunie
Wpisy oznaczone tagiem ‘natura’
Rezerwat biosfery
Kategoria: Ochrona przyrody
Od 1992 roku Bieszczadzki Park Narodowy jest częścią Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”. Są to miejsca najcenniejsze o najlepiej zachowanej przyrodzie. Strefę buforową stanowią tereny objęte ochroną częściową. Tutaj przyroda jest bardziej przekształcona, ale również bardzo wartościowa. Strefę przejściową rezerwatu stanowią dwa parki krajobrazowe: Park Krajobrazowy Doliny Sanu i Cieśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy. Strefa ta ma za zadanie ochronę nie tylko krajobrazu, ale także ochronę walorów przyrodniczych i kulturowych. Nie wolno, więc tutaj lokalizować zakładów przemysłowych, a w budownictwie należy popierać formy regionalne. Trzeba też chronić obiekty zabytkowe związane z przeszłością kulturową. Umiejętne zgodne z naturą gospodarowanie przyczynia się również do ograniczenia tzw.: szkód od zwierzyny. W lesie naturalnym zwierzęta mają więcej naturalnego pokarmu niż w lesie intensywnie zagospodarowanym. Na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego preferuje się turystykę kwalifikowaną. Tereny objęte ochroną ścisłą udostępnione są do zwiedzania tylko dla turystów pieszych. Dozwolone jest poruszanie się tylko po przeznaczonych i specjalnie przygotowanych ścieżkach przyrodniczych, na których turysta może zapoznać się z pięknem bieszczadzkiej przyrody. Obszary objęte ochroną częściowa również są udostępniane dla turystów. Dodatkowo istnieje tutaj podstawowe zaplecze turystycznej: pola namiotowe, punkty gastronomiczne i parkingi. Wszystkie szlaki prowadzone są tak by ruch turystyczny nie powodował nadmiernego niszczenia roślinności. Popiera się również turystykę narciarską i konną, a na niektórych drogach publicznych i leśnych dopuszczona jest turystyka rowerowa. W ostatnich latach pojemność turystyczna miejsc zostaje przekroczona. Powoduje to wydeptywanie roślinności i nadmierną erozję. Uważa się też, że szansa rozwoju dla miejscowej ludności mogą być, tzw.: rodzinne gospodarstwa agroturystyczne.
Nietoperze
Kategoria: Nietoperze, Zwierzęta
Borowiec olbrzymi jest przedstawicielem rodziny mroczkowatych. Charakteryzuje się przede wszystkim tym, iż jest największym nietoperzem spośród wszystkich występujących na kontynencie europejskim. Maksymalna rozpiętość skrzydeł u dorosłego osobnika wynosi bowiem czterdzieści pięć centymetrów. Spotkać go w warunkach naturalnych można przede wszystkim na wschodzie oraz południu Europy ze wskazaniem na Grecję oraz Półwysep Iberyjski. W naszym kraju jest to bardzo rzadko spotykane zwierzę, właściwie istnieje tylko jeden solidny dowód na to. borowce olbrzymie odżywiają się owadami, a także niewielkimi przedstawicielami wróblowatych takimi jak dla przykładu świstunkami oraz sikorkami. Nietoperz ten poluje zawsze w locie. W Europie jest to jedyny nietoperz, jaki poluje na ptactwo. W myśl Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych, zwierzę te jest bliskie zagrożenia wyginięciem (posiada ono status NT). Karlik malutki jest przedstawicielem rodziny mroczkowatych. U dorosłego osobnika maksymalna rozpiętość skrzydeł wynosi dwadzieścia centymetrów, natomiast długość ciała osiągnąć może nieco ponad pięć centymetrów. Jak wszystkie pozostałe gatunki nietoperzy występujące na terenie naszego kraju, tak i karliki malutkie podlegają ścisłej ochronie, chociaż wedle Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych posiada on status nie zagrożonego wyginięciem. Jest to generalnie rzecz biorąc gatunek dość rozpowszechniony. Samice tych nietoperzy żyją w koloniach – ich liczebność mieści się w przedziale pomiędzy pięćdziesięcioma osobnikami a pięciuset. Jest to nietoperz będący typowym gatunkiem szczelinowym. Latającego spotkać go można po zmierzchu. Nie stroni od sąsiedztwa ludzkich osad. Okres zimowy spędza w różnych zakamarkach jak dla przykładu szczeliny w budynkach czy w kościołach, a zwłaszcza za obrazami.