O florze i faunie
Wpisy oznaczone tagiem ‘ochrona’
Obszar chronionego krajobrazu
Kategoria: Ochrona przyrody
Do szeroko pojmowanej ochrony przyrody kwalifikuje się również ochrona krajobrazów. Tego rodzaju działalność znana jest pod nazwą obszarów chronionego krajobrazu. Są one bardzo zróżnicowane, jeżeli chodzi zarówno o ich zasięg, jak i rodzaj. Różne bowiem krajobrazy podlegać mogą prawnej ochronie. Mowa w tym miejscu między innymi o torfowiskach, kompleksach leśnych, wydmach, dolinach rzecznych i tym podobne. W naszym kraju stosowne regulacje w tym zakresie zawarte są w Ustawie o ochronie przyrody pochodzącej sprzed pięciu lat. Na dzień dzisiejszy sytuacja przedstawia się w ten sposób, że w odniesieniu do całej powierzchni Polski powyżej wspomniane obszary chronione stanowią niemalże jej jedną czwartą część. Jeżeli zaś chodzi o konkretne liczby, to można mówić dokładnie o czterystu pięćdziesięciu takich miejscach w Polsce. Głównym przeznaczeniem tych terenów są cele przede wszystkim rekreacyjne. Poidło jest miejscem, które posiada nierozerwalny związek z działalnością prowadzona przez człowieka. Poidła określane są również mianem wodopojów, pojników oraz poidełek. Służą oczywiście do tego, ażeby zaspokoić pragnienie zwierząt, które są przez ludzi hodowane, a przez to posiadają ograniczoną w znacznym stopniu możliwość bardzo swobodnego poruszania się i przemieszczania z miejsca na miejsce. Człowiek nie tak od razu wpadł na pomysł, aby organizować dla hodowanych przez siebie zwierząt poidła. Początkowo wyglądało to głównie w taki sposób, że czworonogi były przeważnie dwa razy w przeciągu całego dnia prowadzone do wodopoju jaki stanowiła rzeka czy inny naturalny zbiornik wodny. Stulecie osiemnaste przyniosło innowacyjne rozwiązanie, ażeby w pobliżu gospodarstw budować dla zwierząt specjalne sadzawki, gdzie będą mogły zaspokajać pragnienie. Niewykluczone, że funkcjonowało to już wcześniej.
Rezerwat biosfery
Kategoria: Ochrona przyrody
Od 1992 roku Bieszczadzki Park Narodowy jest częścią Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”. Są to miejsca najcenniejsze o najlepiej zachowanej przyrodzie. Strefę buforową stanowią tereny objęte ochroną częściową. Tutaj przyroda jest bardziej przekształcona, ale również bardzo wartościowa. Strefę przejściową rezerwatu stanowią dwa parki krajobrazowe: Park Krajobrazowy Doliny Sanu i Cieśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy. Strefa ta ma za zadanie ochronę nie tylko krajobrazu, ale także ochronę walorów przyrodniczych i kulturowych. Nie wolno, więc tutaj lokalizować zakładów przemysłowych, a w budownictwie należy popierać formy regionalne. Trzeba też chronić obiekty zabytkowe związane z przeszłością kulturową. Umiejętne zgodne z naturą gospodarowanie przyczynia się również do ograniczenia tzw.: szkód od zwierzyny. W lesie naturalnym zwierzęta mają więcej naturalnego pokarmu niż w lesie intensywnie zagospodarowanym. Na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego preferuje się turystykę kwalifikowaną. Tereny objęte ochroną ścisłą udostępnione są do zwiedzania tylko dla turystów pieszych. Dozwolone jest poruszanie się tylko po przeznaczonych i specjalnie przygotowanych ścieżkach przyrodniczych, na których turysta może zapoznać się z pięknem bieszczadzkiej przyrody. Obszary objęte ochroną częściowa również są udostępniane dla turystów. Dodatkowo istnieje tutaj podstawowe zaplecze turystycznej: pola namiotowe, punkty gastronomiczne i parkingi. Wszystkie szlaki prowadzone są tak by ruch turystyczny nie powodował nadmiernego niszczenia roślinności. Popiera się również turystykę narciarską i konną, a na niektórych drogach publicznych i leśnych dopuszczona jest turystyka rowerowa. W ostatnich latach pojemność turystyczna miejsc zostaje przekroczona. Powoduje to wydeptywanie roślinności i nadmierną erozję. Uważa się też, że szansa rozwoju dla miejscowej ludności mogą być, tzw.: rodzinne gospodarstwa agroturystyczne.
Lasy ochronne
Kategoria: Ochrona przyrody, Rośliny
W przypadku lasów oraz ich ochrony spotkać się można z bardzo zróżnicowaną terminologią. Jednym z pojęć występujących w tym zakresie są lasy ochronne – nie należy ich mylić z lasami chronionymi. Funkcje, jakie bowiem posiadają lasy ochronne odznaczają się charakterem pozaprodukcyjnym. Ma to ścisły związek z ochranianiem wód, gruntów czy tez takich obszarów, gdzie jest większe aniżeli gdzie indziej ryzyko wystąpienia takich kataklizmów jak powodzie. W naszym kraju stan na koniec dwutysięcznego szóstego roku wyglądał w ten sposób, że powierzchnia ochronnych lasów łącznie wynosiła przeszło trzy tysiące czterysta hektarów. Nie każdy jeden las w myśl polskiej litery prawa może zostać sklasyfikowany w kategoriach lasu ochronnego. Musi on spełniać odpowiednie warunki i rzeczywiście przyczyniać się do spełniania pewnych funkcji, jak chociażby te glebochronne, wodochronne czy o naukowym znaczeniu. Las pierwotny to termin, który dla bardzo wielu osób jest jednoznaczny z lasem naturalnym. Pamiętać jednakże należy o tym, iż do końca nie jest to wcale to samo. Otóż w przypadku lasów naturalnych człowiek czerpie z jego bogactw na swój własny użytek. W lasach pierwotnych natomiast jest to niemożliwe. Są to takie obszary, które nie zostały ze strony człowieka poddane jakiejkolwiek działalności. Te ekosystemy są absolutnie nie naruszone ręką ludzką. Wszystko to, co zachodzi w lesie pierwotnym odbywa się w sposób naturalny, bez jakichkolwiek ingerencji z zewnątrz. Pomiędzy poszczególnymi populacjami występuje tutaj biologiczna równowaga odznaczająca się dynamicznym charakterem. Pamiętać należy także i o tym, że w lasach pierwotnych zauważyć można zdecydowanie większą różnorodność, jeżeli chodzi o występowanie gatunków roślin oraz zwierząt. Lasy pierwotne obecnie stanowią rzadkość i są chronione.
Ochrona przyrody
Kategoria: Ochrona przyrody
Od 1993 roku piękno Bieszczadzkiego Parku Narodowego, wzbogacają konie huculskie. Koniu huculskiego wybrano przede wszystkim, dlatego, że jest to rasa pochodzenia miejscowego, ukształtowana w Karpatach Wschodnich i opisana już w XVII wieku. Te prymitywne konie powstały ze skrzyżowania tarpana z końmi mongolskimi. Konie większość roku przebywały na połoninach, a jedynie wyjątkowo chroniły się w szałasach. Są one wytrzymałe, odporne oraz bardzo łagodne i pojętne. W Bieszczadzkim Parku Narodowym poza hodowlą hucułów do celów zachowawczych użytkowane są one w różny sposób. Przede wszystkim dosiada ich straż parku i patroluje na nich tereny. Dla jeźdźców, którzy pewnie czują się w siodle opracowano 140 kilometrów tras turystyki konnej. W krytej ujeżdżalni zaś istnieją doskonałe warunki do nauki jazdy konnej. Konie huculskie stanowią najmniejszą liczbę koni rasowych w Polsce, dlatego pozostał problem skąd wziąć materiał hodowlany. Pierwsze 6 koni kupiono w prywatnej stadninie pana Jacka Borowskiego w Rabem. Do najważniejszych zadań Narodowego Parku Bieszczadzkiego należy ochrona typowego dla Karpat Wschodnich krajobrazu i układu pięter roślinnych. Inne bardzo ważne zadanie to ochrona głównych rejonów występowania roślinności wschodnio-karpackiej i wysokogórskiej, oraz ochrona lasów puszczańskich wraz z bogatą fauną. Fragmenty parku o najlepiej zachowanej przyrodzie objęto ochroną ścisła. Są to przede wszystkim lasy regla dolnego oraz połoniny. Nie prowadzi się tu żadnych zabiegów, przyroda gospodaruje się sama. Pastwiska i łąki oraz dolne partie połonin to ekosystemy półnaturalne. Aby je utrzymać w niezmiennym stanie, prowadzi się wypas owiec i8 bydła. Zaniechanie tych czynności doprowadziło do powrotu na te tereny lasu. Częściową ochroną objęte są również sztuczne drzewostany świerkowe. W tym wypadku zabiegi ochronne polegają na wycinaniu chorych drzew, a na ich miejsce sadzenie nowych. W normalnym zdrowym lesie, martwe drzewa nie stanowią zagrożenia, przeciwnie zapewniają ogromne ilości pokarmowe zwierzętom, które licznie zamieszkują bieszczadzki rezerwat.