O florze i faunie
Wpisy oznaczone tagiem ‘parki’
Jesion
Kategoria: Rośliny
Jesion – drzewo żyznych i wilgotnych gleb. Drzewo z rodziny roślin oliwkowatych, obejmujące swym rodzajem ok. 60 gatunków to jesion. Najczęstszym obszarem jego występowania są tereny o umiarkowanym klimacie s strefie półkuli północnej. Podobnie do buku, jesion potrafi osiągnąć wysokość sięgającą nawet 40 metrów. Charakteryzuje się przepięknymi koronami oraz szarozielonymi pędami. Owocami tego drzewa są zebrane w wiechy skrzydlaki, które bardzo często pozostają na nich aż do wiosny. Tak jak leszczyna najlepiej rozwija się na żyznych i wilgotnych glebach. Drewno uzyskiwane z jesionu odznacza się bardzo dużym ciężarem oraz niezwykłą elastycznością. Dzięki temu wykorzystuje się w tworzeniu solidnych mebli, które może występować w 16 odcieniach – im kolor ciemniejszy tym drewno jest twardsze. Drewno jesionu niejednokrotnie jest nawet twardsze od drewna pozyskanego z dębu. Bardzo często stosowany jest również, jako roślina ozdobna, sadzona w parkach oraz ogrodach. Swe zastosowanie znajduje również w stolarstwie oraz lutnictwie. Wśród gatunków występujących w Polsce wyróżnić możemy między innymi jesion wyniosły, jesion amerykański, mannowy, pensylwański, szerokolistny oraz wąskolistny. Leszczyna – drzewo o właściwościach dekoracyjnych. W umiarkowanym klimacie Azji, Europy oraz Ameryki Północnej jednym z często występujących drzew liściastych jest leszczyna. Jest to rodzaj krzewów i drzew należących do rodziny leszczynowatych. Wyróżnić można zaledwie 15 gatunków leszczyny. Są to zazwyczaj wysokie krzewy oraz drzewa o bardzo szerokich i owłosionych liściach. Na terenie Polski możemy spotkać zaledwie jeden jej gatunek. Podobnie do innych tego typu drzew posiada wiatropylne kwiaty, które w rodzaju męskim zebrane są w bazie, natomiast żeńskim są ukryte w pączkach. Cechą charakterystyczną leszczyny są jego owoce. Są to, bowiem bardzo pożywne, oleiste orzechy otoczone listkami owocowej okrywy. Terenami gdzie najczęściej możemy je spotkać, są wilgotne oraz żyzne gleby. Ciekawostką jest również fakt, iż rosną one zarówno w miejscach dobrze nasłonecznionych jak i tych gdzie praktycznie wcale nie dociera światło słoneczne. Największe znaczenie leszczyny mają jej gałęzie. Dzieje się tak, albowiem usadzone na nich barwne liście doskonale nadają się, jako elementy dekoracyjne. Bardzo często ten rodzaj drzew uprawia się krzewy owocowe, w celu uzyskania potocznie zwanych orzechów laskowych. Bardzo często leszczynę stosuje się również tworząc piękne krajobrazy i ogrody. Topola – najbardziej smukła i ciągła sylwetka wśród drzew. Jednym z najciekawszych drzew zaliczanych do rodziny wierzbowatych jest topola. Wyróżnić można niespełna 40 jej gatunków, z których jedynie cztery spotkać można na terenie Polski. Znajduje się wśród nich topola czarna, topola biała, szara oraz topola osika. Każda z nich charakteryzuje się smukła oraz ciągłą sylwetką. Występują on głównie w lasach łęgowych, w rejonach dolin rzecznych oraz w lasach liściastych rozmieszczonych w całej Polsce. Jednym z najbardziej znanych i rozpowszechnionych gatunków topoli jest sadzona wzdłuż dróg topola włoska będąca odmiana ozdobną topoli czarnej. Topole to wysokie, często potężnie zbudowane drzewa posiadające prosty pień zakończony grubymi, ukośnymi lub łukowatymi konarami. Konary natomiast zbudowane są z prostych i długich gałęzi. Wysokość niektórych jej gatunków sięga czasami nawet 35 metrów o średnicy przekraczającej niejednokrotnie 2,5 metra. Drewno topoli, ze względu na swą miękkość, stanowi jeden z podstawowych materiałów wykorzystywanych do produkcji celulozy, papieru oraz zapałek. Zastosowanie znajduje jednak również w produkcji korpusów gitar elektrycznych i bębnów. Topola uprawiana jest również, jako roślina ozdobna rozsadzana przede wszystkim w nasadzeniach miejskich.
Rezerwat biosfery
Kategoria: Ochrona przyrody
Od 1992 roku Bieszczadzki Park Narodowy jest częścią Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie”. Są to miejsca najcenniejsze o najlepiej zachowanej przyrodzie. Strefę buforową stanowią tereny objęte ochroną częściową. Tutaj przyroda jest bardziej przekształcona, ale również bardzo wartościowa. Strefę przejściową rezerwatu stanowią dwa parki krajobrazowe: Park Krajobrazowy Doliny Sanu i Cieśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy. Strefa ta ma za zadanie ochronę nie tylko krajobrazu, ale także ochronę walorów przyrodniczych i kulturowych. Nie wolno, więc tutaj lokalizować zakładów przemysłowych, a w budownictwie należy popierać formy regionalne. Trzeba też chronić obiekty zabytkowe związane z przeszłością kulturową. Umiejętne zgodne z naturą gospodarowanie przyczynia się również do ograniczenia tzw.: szkód od zwierzyny. W lesie naturalnym zwierzęta mają więcej naturalnego pokarmu niż w lesie intensywnie zagospodarowanym. Na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego preferuje się turystykę kwalifikowaną. Tereny objęte ochroną ścisłą udostępnione są do zwiedzania tylko dla turystów pieszych. Dozwolone jest poruszanie się tylko po przeznaczonych i specjalnie przygotowanych ścieżkach przyrodniczych, na których turysta może zapoznać się z pięknem bieszczadzkiej przyrody. Obszary objęte ochroną częściowa również są udostępniane dla turystów. Dodatkowo istnieje tutaj podstawowe zaplecze turystycznej: pola namiotowe, punkty gastronomiczne i parkingi. Wszystkie szlaki prowadzone są tak by ruch turystyczny nie powodował nadmiernego niszczenia roślinności. Popiera się również turystykę narciarską i konną, a na niektórych drogach publicznych i leśnych dopuszczona jest turystyka rowerowa. W ostatnich latach pojemność turystyczna miejsc zostaje przekroczona. Powoduje to wydeptywanie roślinności i nadmierną erozję. Uważa się też, że szansa rozwoju dla miejscowej ludności mogą być, tzw.: rodzinne gospodarstwa agroturystyczne.