O florze i faunie
Wpisy z kategorii ‘Ochrona przyrody’
Pomnik przyrody
Kategoria: Ochrona przyrody
Pomnik przyrody to kolejny termin, z którym w kontekście zagadnień związanych z ochroną przyrody zetknąć się można bardzo często. Termin ten do powszechnego użytku wprowadzony został na przełomie stuleci osiemnastego oraz dziewiętnastego. Zawdzięczać to należy Alexandrowi von Humboldtowi – podróżnikowi i przyrodnikowi rodem z Niemiec. W naszym kraju bardzo szczegółowa definicja tego, co jest pomnikiem przyrody znajduje się w Ustawie o ochronie przyrody pochodzącej sprzed pięciu lat. Wyszczególnia się dwa podstawowe rodzaje takich pomników – a mianowicie przyrody ożywionej oraz nieożywionej. Do tych pierwszych zaliczyć można między innymi drzewa oraz krzewy – zazwyczaj chodzi w tym miejscu o pojedyncze egzemplarze, rzadziej ich skupiska. Z kolei jeżeli chodzi o pomniki przyrody nieożywionej, zalicza się do nich dla przykładu jaskinie, głazy narzutowe, wodospady, rzeczne przełomy i tym podobne. Prawa zwierząt są czymś, o czym usłyszeć można w dzisiejszych czasach bardzo często. Jest to temat bardzo nagłaśniany przez środki masowej komunikacji – co i rusz słyszy się w telewizji o przypadkach niehumanitarnego traktowania zwierząt. Najświeższym tego rodzaju przykładem może być przypadek z naszego podwórka, a mianowicie z Zakopanego, kiedy to koń po przewiezieniu określonej liczby turystów po prostu padł z wycieńczenia. Nie dość, że już sam ten fakt jest wystarczająco bulwersujący, to chyba jednak w znacznie większym stopniu szokująca była reakcja górala na całe te zajście. Stwierdzenie, że nóż się sam w kieszeni otwiera to zdecydowanie za mało. Do tej pory nie funkcjonują nigdzie przepisy, gdzie zwierzę traktowane byłoby jako ich podmiot. Tymczasem pamiętać należy o tym, iż są to jak najbardziej żywe istoty posiadające zdolności do odczuwania rozmaitych bodźców, jak chociażby bólu.
Ochrona przyrody
Kategoria: Ochrona przyrody
Od 1993 roku piękno Bieszczadzkiego Parku Narodowego, wzbogacają konie huculskie. Koniu huculskiego wybrano przede wszystkim, dlatego, że jest to rasa pochodzenia miejscowego, ukształtowana w Karpatach Wschodnich i opisana już w XVII wieku. Te prymitywne konie powstały ze skrzyżowania tarpana z końmi mongolskimi. Konie większość roku przebywały na połoninach, a jedynie wyjątkowo chroniły się w szałasach. Są one wytrzymałe, odporne oraz bardzo łagodne i pojętne. W Bieszczadzkim Parku Narodowym poza hodowlą hucułów do celów zachowawczych użytkowane są one w różny sposób. Przede wszystkim dosiada ich straż parku i patroluje na nich tereny. Dla jeźdźców, którzy pewnie czują się w siodle opracowano 140 kilometrów tras turystyki konnej. W krytej ujeżdżalni zaś istnieją doskonałe warunki do nauki jazdy konnej. Konie huculskie stanowią najmniejszą liczbę koni rasowych w Polsce, dlatego pozostał problem skąd wziąć materiał hodowlany. Pierwsze 6 koni kupiono w prywatnej stadninie pana Jacka Borowskiego w Rabem. Do najważniejszych zadań Narodowego Parku Bieszczadzkiego należy ochrona typowego dla Karpat Wschodnich krajobrazu i układu pięter roślinnych. Inne bardzo ważne zadanie to ochrona głównych rejonów występowania roślinności wschodnio-karpackiej i wysokogórskiej, oraz ochrona lasów puszczańskich wraz z bogatą fauną. Fragmenty parku o najlepiej zachowanej przyrodzie objęto ochroną ścisła. Są to przede wszystkim lasy regla dolnego oraz połoniny. Nie prowadzi się tu żadnych zabiegów, przyroda gospodaruje się sama. Pastwiska i łąki oraz dolne partie połonin to ekosystemy półnaturalne. Aby je utrzymać w niezmiennym stanie, prowadzi się wypas owiec i8 bydła. Zaniechanie tych czynności doprowadziło do powrotu na te tereny lasu. Częściową ochroną objęte są również sztuczne drzewostany świerkowe. W tym wypadku zabiegi ochronne polegają na wycinaniu chorych drzew, a na ich miejsce sadzenie nowych. W normalnym zdrowym lesie, martwe drzewa nie stanowią zagrożenia, przeciwnie zapewniają ogromne ilości pokarmowe zwierzętom, które licznie zamieszkują bieszczadzki rezerwat.
Aktywna ochrona przyrody
Kategoria: Ochrona przyrody
Ochrona przyrody może posiadać rozmaite oblicza. Jedną z jej form jest aktywna ochrona przyrody. Przyczółkiem do stworzenia tego rodzaju idei stał się fakt, że człowiek zawsze niszczy przyrodę – a może to czynić zarówno w świadomy, jak i nieświadomy sposób. Powyżej wspomniany rodzaj ochrony przyrody jest bardzo ściśle powiązany z tak zwaną świadomością ekologiczną – tak na dobrą sprawę to określenia te uznać można za jednoznaczne. Każdy człowiek musi mieć bowiem świadomość tego, iż poprzez odpowiednie postępowanie może mieć wpływ na stan otaczającego go środowiska. Ochrona aktywna jest zatem ochroną świadomą, a uskuteczniać może ją każdy w swoim własnym zakresie. Przykładów tego rodzaju działalności wymienić można w tym miejscu mnóstwo. Za przykłady podać można chociażby segregowanie odpadów komunalnych, co ułatwia recykling czy rozwieszanie w odpowiednich miejscach lęgowych skrzynek dla ptaków. Gatunek chroniony to termin bardzo ściśle powiązany z ochroną przyrody. Może to być zarówno gatunek roślin, jak i zwierząt oraz grzybów. Podlega on prawnej ochronie gwarantowanej przez państwo. Jego niszczenie w jakikolwiek sposób jest karalne – niestety, nie wszyscy takich przepisów przestrzegają, a nazywa się ich kłusownikami. Niszczą oni gatunki chronione w celu uzyskania z tego tytułu wymiernych korzyści finansowych. Pośród gatunków chronionych wyszczególnić można dwa podstawowe ich rodzaje. Pierwszy spośród nich to taki, kiedy zwierzę, grzyb czy roślina podlegają całkowitej ochronie, natomiast drugi – kiedy objęte są one ochroną częściową. Ochrona częściowa jest ściśle powiązana z określonymi etapami w życiu danego gatunku – dla przykładu w przypadku zwierząt rozchodzi się w tym miejscu o okres lęgowy. Gatunki chronione po raz pierwszy wprowadzone u nas zostały przez Bolesława Chrobrego.